Op deze foto ben ik 9 jaar. Toen dacht ik nog dat ik later moeder zou worden.

Heb jij kinderen?
Zo heet de documentaire die onlangs op de NPO werd uitgezonden. Over een vrouw van 49 met een onvervulde kinderwens. Er komen diverse vrouwen en ook mannen aan het woord, die hun wens om moeder of vader te worden, niet in vervulling zagen gaan.
De documentaire raakt me. Door herkenning. 

Waarom ik niet?
Zelf noem ik het niet ‘een onvervulde wens.’ Ik heb geen kinderen gekregen. Dat is gewoon zo. Ik vind het een soort mysterie. Waarom ik niet? Als jong meisje en als jonge vrouw dacht ik net zoals vele anderen ‘dat ik gewoon moeder zou worden’.

Ik was echt zwanger
Ik ben één keer zwanger geweest. Ik vond het magisch. Ik verheugde mij op mijn buik die zou groeien. Ik wilde dat de hele wereld het aan mij kon zien. Al snel hadden we een naam voor het wezentje in mijn buik. ‘Elfi.’
Elfi werd nooit geboren.

In de negen weken echo, bleek al dat het mis was. Het hartje klopte niet. In de 11e week kreeg ik weeën. Een nacht lang weeën. Met veel pijn. Maar het kwam niet. Ik moest gecurateerd worden. Ik had veel bloed verloren.
De herinnering aan de nacht met weeën koester ik nu. Ik was echt zwanger, dat heb ik gevoeld aan mijn lichaam.
Dat is de enige keer geweest. Daarna ben ik nooit meer zwanger geraakt.

Pleegmoeder
In plaats van allerlei vruchtbaarheidsbehandelingen kozen mijn toenmalige man en ik voor pleegouderschap.
Vijf jaar lang ben ik pleegouder geweest van twee bijzondere meisjes. Het was intensief. Mijn wereld stond op zijn kop. Het was zwaar. Met hart en ziel heb ik mij eraan overgegeven. Tot het niet meer ging. De opgave bleek te groot. 

Houden van en opgeven
Het leven geeft steeds opnieuw zijn eigen wendingen. Ik heb op een intensieve manier geproefd aan het leven als moeder. Ik zit tot op de dag van vandaag vol aan herinneringen aan de meisjes. Mooie, liefdevolle, grappige, herinneringen. Maar ook donkere, moeizame, wanhopige, pijnlijke beelden wellen regelmatig op. Liefde en pijn gaan vaak hand in hand. Houden van en opgeven is een gruwelijk proces. Een doortocht door de woestijn, een reis door Niemandsland.

Nu ben ik geen moeder meer. Ik word ook geen oma. 

Hoe is het leven zonder kinderen?
Een ieder zal daar een ander antwoord op geven.
Mijn antwoord is:
Het voelt soms een beetje vreemd. Het traditionele huwelijk met man en kinderen gaat aan mij voorbij. Ik voel me soms wat ontheemd. Ik hoor niet bij een gezin met kinderen (behalve dan mijn gezin van oorsprong). Ik mis een stuk familie. Dat geeft soms een verdrietig gevoel. Veel vrouwen van mijn leeftijd zijn nog druk met hun opgroeiende kinderen. Het is net alsof ik geen aansluiting maak bij hen, omdat zij moeder zijn en ik niet. 
Het geeft ook veel vrijheid en rust. De kunst is die vrijheid zinvol op te vullen. Ik verlang erg naar zingeving. Naar een missie in mijn leven. Misschien juist wel sterker, nu ik zeker weet dat ik nooit meer moeder zal worden. 

Wat zit er in die hoge hoed?
Het verdriet om het feit dat ik geen moeder ben is zacht en verbaast. Het is een vraagteken. Waarom ik niet? En hoe richt ik mijn leven dan in? Het is ook oké. Blijkbaar heeft het leven voor mij iets anders in petto. 

Dat in petto mag zo langzamerhand wel eens uit die hoge hoed komen. 

Vol verwachting kijk ik uit naar dit komende jaar, zinvol werk, een nieuwe lente. Ik heb overal zin in.

7 Comments on “Heb jij kinderen?”

  1. Dankje Elja voor je open verhaal en een prachtig open einde.
    Fijn te lezen wie je bent en wat er in je leeft. Dank
    Benieuwd wat er uit de hoed komt.

  2. Oh Elja, wat mooi geschreven. Ik weet van je verhaal en vanuit die kennis vind ik je verhaal misschien wel nóg mooier. Zo voelbaar! Ik vind ook dat je bewonderenswaardig integer schrijft. Je bent een mooie mens 😘

  3. Blij dat je dit deelt vanuit perspectief van vrouw zonder kinderen. Er lijkt een soort van taboe omheen te hangen, een stil verdriet wat lang niet iedereen wilt delen en ook ik bang ben om bij een ander te raken. Maar delen is goed. Ook moeders die jaloers zijn op de rust en vrijheid van de vrouwen zonder kinderen. Ook daar schuilt verdriet. Het is goed zoals t is, ieder krijgt zijn eigen leven te leiden. Bedankt. Je bent mooi en wat een prachtige foto van toe je 9 was.

    • Hai Saskia, dank voor bericht. Ja dat geloof ik zeker, dat moeders soms volop verlangen naar wat meer vrijheid en rust… Pittige taak moederschap. Zo heeft elk verhaal zijn dimensies, waarvan er altijd maar een paar aan de oppervlakte komen.

  4. Lieve Elja,

    Ook ik ken jouw verhaal en ik weet nog goed dat ik een voorspellende droom had toentertijd. Deze droom is me altijd bijgebleven. Hoe je beschrijft wat het betekende voor jou om gevoeld te hebben om zwanger te zijn vind ik heel mooi. Ik ben onder de indruk van de manier waarop je in het leven staat. Alles wat ons overkomt, brengt ons weer ergens daar ben ik van overtuigd en moeder worden/zijn is slechts een van de vele rollen die het leven te bieden heeft. Jij hebt met heel veel liefde gezorgd voor twee bijzondere meisjes en al heb je het voor je gevoel niet afgemaakt, die 5 jaar doen er toe. Die hoge hoed daar ben ik voor mezelf ook nieuwsgierig naar. Bedankt voor je openhartige verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *