Verheugen, zij kan het te goed. Dat in de toekomst iets herinneren. Zij ziet het al helemaal voor zich. Zij leeft die toekomst herinnering al. O zij verheugt zich zo! Met haar hoofd in de wolken.

Omhult door een waas van mijmeringen, beelden, tasten, smaken en vrolijkheid. Zij vergeet even dat dit maar toekomst muziek is. Het is nog geen werkelijkheid, geen heden. Als een vogel zo vrij vliegt zij over het landschap van haar verbeelding, hoog in de lucht.

Dissonant

Maar oei, toekomstmuziek en het heden kunnen onverwacht niet rijmen met elkaar. Plotseling vliegen de dissonanten haar om de oren. Als een aangeschoten vogel tuimelt zij neer op de aarde. Pootjes weer op de grond, een beetje wankel, en met verfomfaaide veren tot de volgende flard toekomst muziek haar weer mee voert in het verheugen.

Ze is een beetje een domme gans. Een ezel is slimmer. Die stoot zich immers niet twee maal aan de zelfde steen.

Misschien moet zij zich meer bekwamen in verkneukelen? Nee, ook niet, dat zijn zo van die binnenpretjes die ook vaak over de toekomst gaan.

Misschien gewoon meer genieten? Ja dat kan zij wel. Dat genieten van die kleine alledaagse dingen.

Hoogmoedig vogeltje, vlieg nu niet al te hoog. Geniet nu maar gewoon van die alledaagse aardse dingen, en maak die ezel maar tot bondgenoot.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *