Sprookje

klaproosblad

Er was eens schoonheid van een vallend blad.

Het dwarrelde neer, eerst nog stevig, vol levenssap,

dan fragiel, teer, langzaam vergaand, steeds transparanter:

doorschijnende schoonheid, zo bekoorlijk.

Elk seizoen heeft zo zijn schatten.

Heel onbehoorlijk,

perst ze rijkdom tussen twee latten.

Zie elfenvleugeltjes, uit een roos geklapt.

Bladeren vallen het hele jaar door en verhalen

levendig van sterven en vruchtbare grond.

Zo tijloos is de herfst.

Nu is het sprookje rond.

Ziggo soap en liefdesverdriet

‘Faith is like wifi, it’s invisible, but it has the power to connect you to what you need.’ 

Maar wat als je geen wifi hebt? Of je modem stuk is? Wat als het signaal niet goed doorkomt, of niet goed wordt ontvangen? Wat als je vertrouwen beschadigd is?

Op de dag dat mijn prille nieuwe lief het uitmaakt door een onbenullig appje van mijn kant was er een Ziggo storing. Terwijl de liefde alle deuren dicht gooide en zich afsloot voor contact, zat ik ook zonder internetverbinding.

Continue reading Ziggo soap en liefdesverdriet

Als sneeuw voor de zon

Herman de Connick
 "Als onder sneeuwvlokken die met z'n allen
voor ze gaan liggen nog even opvallen,
zo zorgvuldig dat het mooi wordt van respect,
zo ligt onder woorden werkelijkheid. Bedekt.

Als onder een ooglid een oog.
Je ziet met de ogen dicht:
de hemel grijs als een dweil, de aarde geeft licht.

Als een wit blad,
vol tijd om te wachten, behoedzaamheid
om te hebben, zwijgen om te hebben gehad."

- Herman de Connick - 'Geef me nu eindelijk wat ik al had.

Als sneeuw voor de zon
Behoedzaam spreken, kijken en schrijven, zoals
sneeuwvlokken zich voegen in een wit tapijt.
Ik wou dat ik dat kon.
Licht schrijft duizend kleuren in het witte kleed.
Zie hoe alles zoveel lagen heeft.

Je raakt iets aan met een woord,
een wereld opent zich. Je begeeft
je in betekenissen en ik roep nog luider.
Ach, hoe een lichte wereld zo verstoord wordt door te duiden.

Dat wilde ik niet zeggen.
Woorden worden messen.
Al het zachte verdwijnt,
als sneeuw voor de zon.

Er is niets meer dan een laag ijs om over uit te glijden.
Taal is zo rijk aan verwarring en spijt.
Laten we behoedzaam zijn en zwijgen,
geduldig en zorgvuldig zoals sneeuw 
en onbeschreven blad over de aarde vlijt.

Herfstgodinnen vragen niets

herfsttijloos

Kijk ze eens staan deze gerimpelde oude vrouwtjes. Ze brengen godinnen voort. Herfstgodinnen. Ze heten ‘Herfsttijlozen’. Ik kreeg ze van een vriend, N. Met poëtische instructie hoe ze te verzorgen:

Continue reading Herfstgodinnen vragen niets

Zo ben ik dichter op het land.

Dichter op het land ben ik terwijl ik wandel tussen wolk en weiland van Schokland. Dit eiland, dat niet meer omvat wordt door water, maar dat weidse vergezichten biedt op groen gras en majestueus drijvende wolken. Hier ben ik dichter op het land waar de hemel de aarde zichtbaar aanraakt.

Continue reading Zo ben ik dichter op het land.

Wat is zinnenprikkelend?

Huidhonger

Ik lijd aan huidhonger en gemis aan huisgeluiden. Mijn huid heeft honger en wil aangeraakat worden.

Zo voelt blauw

Down to earth

Verheugen, zij kan het te goed. Dat in de toekomst iets herinneren. Zij ziet het al helemaal voor zich. Zij leeft die toekomstherinnering al. O zij verheugt zich zo! Met haar hoofd in de wolken.

Continue reading Down to earth

Verheugen maakt verlangen wakker