Heb jij kinderen?

Elja

Op deze foto ben ik 9 jaar. Toen dacht ik nog dat ik later moeder zou worden.

Heb jij kinderen?
Zo heet de documentaire die onlangs op de NPO werd uitgezonden. Over een vrouw van 49 met een onvervulde kinderwens. Er komen diverse vrouwen en ook mannen aan het woord, die hun wens om moeder of vader te worden, niet in vervulling zagen gaan.
De documentaire raakt me. Door herkenning. 

Waarom ik niet?
Zelf noem ik het niet ‘een onvervulde wens.’ Ik heb geen kinderen gekregen. Dat is gewoon zo. Ik vind het een soort mysterie. Waarom ik niet? Als jong meisje en als jonge vrouw dacht ik net zoals vele anderen ‘dat ik gewoon moeder zou worden’.

Ik was echt zwanger
Ik ben één keer zwanger geweest. Ik vond het magisch. Ik verheugde mij op mijn buik die zou groeien. Ik wilde dat de hele wereld het aan mij kon zien. Al snel hadden we een naam voor het wezentje in mijn buik. ‘Elfi.’
Elfi werd nooit geboren.

In de negen weken echo, bleek al dat het mis was. Het hartje klopte niet. In de 11e week kreeg ik weeën. Een nacht lang weeën. Met veel pijn. Maar het kwam niet. Ik moest gecurateerd worden. Ik had veel bloed verloren.
De herinnering aan de nacht met weeën koester ik nu. Ik was echt zwanger, dat heb ik gevoeld aan mijn lichaam.
Dat is de enige keer geweest. Daarna ben ik nooit meer zwanger geraakt.

Pleegmoeder
In plaats van allerlei vruchtbaarheidsbehandelingen kozen mijn toenmalige man en ik voor pleegouderschap.
Vijf jaar lang ben ik pleegouder geweest van twee bijzondere meisjes. Het was intensief. Mijn wereld stond op zijn kop. Het was zwaar. Met hart en ziel heb ik mij eraan overgegeven. Tot het niet meer ging. De opgave bleek te groot. 

Houden van en opgeven
Het leven geeft steeds opnieuw zijn eigen wendingen. Ik heb op een intensieve manier geproefd aan het leven als moeder. Ik zit tot op de dag van vandaag vol aan herinneringen aan de meisjes. Mooie, liefdevolle, grappige, herinneringen. Maar ook donkere, moeizame, wanhopige, pijnlijke beelden wellen regelmatig op. Liefde en pijn gaan vaak hand in hand. Houden van en opgeven is een gruwelijk proces. Een doortocht door de woestijn, een reis door Niemandsland.

Nu ben ik geen moeder meer. Ik word ook geen oma. 

Hoe is het leven zonder kinderen?
Een ieder zal daar een ander antwoord op geven.
Mijn antwoord is:
Het voelt soms een beetje vreemd. Het traditionele huwelijk met man en kinderen gaat aan mij voorbij. Ik voel me soms wat ontheemd. Ik hoor niet bij een gezin met kinderen (behalve dan mijn gezin van oorsprong). Ik mis een stuk familie. Dat geeft soms een verdrietig gevoel. Veel vrouwen van mijn leeftijd zijn nog druk met hun opgroeiende kinderen. Het is net alsof ik geen aansluiting maak bij hen, omdat zij moeder zijn en ik niet. 
Het geeft ook veel vrijheid en rust. De kunst is die vrijheid zinvol op te vullen. Ik verlang erg naar zingeving. Naar een missie in mijn leven. Misschien juist wel sterker, nu ik zeker weet dat ik nooit meer moeder zal worden. 

Wat zit er in die hoge hoed?
Het verdriet om het feit dat ik geen moeder ben is zacht en verbaast. Het is een vraagteken. Waarom ik niet? En hoe richt ik mijn leven dan in? Het is ook oké. Blijkbaar heeft het leven voor mij iets anders in petto. 

Dat in petto mag zo langzamerhand wel eens uit die hoge hoed komen. 

Vol verwachting kijk ik uit naar dit komende jaar, zinvol werk, een nieuwe lente. Ik heb overal zin in.

Verlicht, verrijkt en een beetje vreemd.

De weg terug naar huis

2019 heeft mij goede dingen gebracht. Het was een rijk jaar.
Ik besloot te stoppen met zen, dat gaf verlichting! Ik was de verbinding met mij zelf kwijt. Ik was verdwaald in concepten. Concepten in de buitenwereld.

In maart ben ik de cursus the Artist way van Frederike Dekkers gaan volgen. Met een groep prachtige vrouwen zijn we volgens de methode van de Artist way opzoek gegaan naar de creatieve bronnen in ons zelf. Deze cursus geeft voedsel voor de ziel. Zo vond ik de weg terug naar ‘huis’.

Continue reading Verlicht, verrijkt en een beetje vreemd.

Vrouwen zijn geen gewone mensen.

Dit is Sofie

Op de foto bovenaan dit blog zie je Sofie. Sofie is voor het eerst in 2000 verschenen in een verkeerslicht in Amersfoort. Voor het eerst is er in Nederland een verkeerslicht met een vrouw. Ze heeft voor veel opschudding gezorgd. Ze heeft in de landelijke dagbladen gestaan. Mag dat wel volgens de officiële verkeersregels en wetgeving, een vrouwtje in een verkeerslicht?

Continue reading Vrouwen zijn geen gewone mensen.

Ik ben een stille aanbidder en…

…een vreemde vogel die geld wil verdienen met schrijven.

Kaal

Zo’n 4 jaar geleden heb ik huis en haard verlaten. Ik gaf al mijn bezittingen op en vertrok naar Frankrijk, naar een boeddhistisch retraite oord. Dat doe je natuurlijk niet zomaar. Dit is een verhaal, dat op een ander moment verteld wil worden.

Ik woonde op het arme, enigszins verlaten platteland van Frankrijk. Zestien hectare bos, een primitief huis met houtkachels en weinig tot geen bezittingen. Zelfs mijn lange haren had ik afgeschoren. Mijn haar was een stuk korter dan dat van Kitty Kilian.

Continue reading Ik ben een stille aanbidder en…

Sprookje

klaproosblad

Er was eens schoonheid van een vallend blad.

Het dwarrelde neer, eerst nog stevig, vol levenssap,

dan fragiel, teer, langzaam vergaand, steeds transparanter:

Continue reading Sprookje

Ziggo soap en liefdesverdriet

‘Faith is like wifi, it’s invisible, but it has the power to connect you to what you need.’ 

Maar wat als je geen wifi hebt? Of je modem stuk is? Wat als het signaal niet goed doorkomt, of niet goed wordt ontvangen? Wat als je vertrouwen beschadigd is?

Op de dag dat mijn prille nieuwe lief het uitmaakt door een onbenullig appje van mijn kant was er een Ziggo storing. Terwijl de liefde alle deuren dicht gooide en zich afsloot voor contact, zat ik ook zonder internetverbinding.

Continue reading Ziggo soap en liefdesverdriet

Als sneeuw voor de zon

Herman de Connick
 "Als onder sneeuwvlokken die met z'n allen
voor ze gaan liggen nog even opvallen,
zo zorgvuldig dat het mooi wordt van respect,
zo ligt onder woorden werkelijkheid. Bedekt.

Als onder een ooglid een oog.
Je ziet met de ogen dicht:
de hemel grijs als een dweil, de aarde geeft licht.

Als een wit blad,
vol tijd om te wachten, behoedzaamheid
om te hebben, zwijgen om te hebben gehad."

- Herman de Connick - 'Geef me nu eindelijk wat ik al had.

Als sneeuw voor de zon
Behoedzaam spreken, kijken en schrijven, zoals
sneeuwvlokken zich voegen in een wit tapijt.
Ik wou dat ik dat kon.
Licht schrijft duizend kleuren in het witte kleed.
Zie hoe alles zoveel lagen heeft.

Je raakt iets aan met een woord,
een wereld opent zich. Je begeeft
je in betekenissen en ik roep nog luider.
Ach, hoe een lichte wereld zo verstoord wordt door te duiden.

Dat wilde ik niet zeggen.
Woorden worden messen.
Al het zachte verdwijnt,
als sneeuw voor de zon.

Er is niets meer dan een laag ijs om over uit te glijden.
Taal is zo rijk aan verwarring en spijt.
Laten we behoedzaam zijn en zwijgen,
geduldig en zorgvuldig zoals sneeuw 
en onbeschreven blad over de aarde vlijt.

Herfstgodinnen vragen niets

herfsttijloos

Kijk ze eens staan deze gerimpelde oude vrouwtjes. Ze brengen godinnen voort. Herfstgodinnen. Ze heten ‘Herfsttijlozen’. Ik kreeg ze van een vriend, N. Met poëtische instructie hoe ze te verzorgen:

Continue reading Herfstgodinnen vragen niets

Zo ben ik dichter op het land.

Dichter op het land ben ik terwijl ik wandel tussen wolk en weiland van Schokland. Dit eiland, dat niet meer omvat wordt door water, maar dat weidse vergezichten biedt op groen gras en majestueus drijvende wolken. Hier ben ik dichter op het land waar de hemel de aarde zichtbaar aanraakt.

Continue reading Zo ben ik dichter op het land.

Wat is zinnenprikkelend?