Herfstgodinnen wijsheid

Kijk ze eens staan deze gerimpelde oude vrouwtjes. Ze brengen godinnen voort. Herfstgodinnen. Ze heten ‘Herfstttijlozen’. Ik kreeg ze van een vriend, N. Met poëtische instructie hoe ze te verzorgen:

Herfstttijloos

‘Ze rekken loom zich uit hun bollen uit

tot lila bloei ontwakend in het licht en

vlijen zich in bochten voor het venster.

Geen vocht, geen aarde vraagt dit wonder

van de herfst – godinnen rijzen zomaar

naakt en bladloos uit hun bloemschelp op’.

uit: T. van Deel ‘Herfsttijloos’

Niets is echt heel moeilijk.

Ze vragen dus om niets, deze godinnen. Geen water, geen aarde. Zij voeden zich zelf, vanuit de bron, de oude moederbol.

Ik geef ze enkel aandacht. Ze staan er nu bijna twee weken. Elke dag kijk ik of ik al een glimp kan opvangen van de geboorte van een godin.

Niets doen. Laten voor wat het is, vind ik heel moeilijk. Ik zorg graag, help graag, moedig aan. Ik reageer snel op impulsen uit de buitenwereld. Nieuwsgierig en onderzoekend, verbind ik graag zaken aan elkaar. Misschien dat ik daarom zo van het internet houd. Het is een medium waar je je snel kunt voortbewegen.

Geschrokken.

Een andere vriend van mij, vindt mij een beetje griezelig. Opeens duik ik overal op. Op facebook, instagram, twitter, linkedin. Ik reageer op zijn post, deel artikelen. Uit sympathie. Hij vindt het opdringerig. Hij heeft hier helemaal niet om gevraagd. Hij is van mij geschrokken. Ik wil het graag goed maken. Maar dat gaat niet. De deur is dicht. Ik mag niet dichterbij komen.

Ik kan niets doen.

Zen

N. die mij de godinnen schonk, is een zen – vriend. De dingen die hij doet, doet hij met veel zorgvuldigheid en aandacht. Zijn e-mails zijn opgemaakt met een mooi lettertype en zorgvuldig uitgekozen woorden. Meestal zijn het maar een paar regels. Precies genoeg. Hij geeft niet te veel en niet te weinig.

Hij laat het wit tussen de woorden klinken, de leegte spreken.

Lao Zi. Het boek van de Tao

Laatst kreeg ik een brief per post van hem, in een prachtige envelop, met een bijzondere postzegel en op mooi brief papier. De brief begint met deze regels:

‘Minder en minder,

net zolang tot het nietsdoen bereikt is.

En door niets te doen, blijft niets ongedaan.’

uit: Lao Zi. Het boek van de Tao.

Wonderlijke wijsheden die mij worden aangereikt. Mijn hoofd wil het niet begrijpen, maar mijn hart snapt het wel. Zo blijf ik maar aandacht geven aan die wijze herfstgodinnen, die niets meer van mij vragen dan geduldig toe te kijken.

Zo ben ik dichter op het land.

Dichter op het land ben ik terwijl ik wandel tussen wolk en weiland van Schokland. Dit eiland, dat niet meer omvat wordt door water, maar dat weidse vergezichten biedt op groen gras en majestueus drijvende wolken. Hier ben ik dichter op het land waar de hemel de aarde zichtbaar aanraakt.

Waar hemel en aarde elkaar raken

Nooit was ik hier eerder. Kunstenaars en dichters stippelen een route uit die je als wandelaar kunt volgen. Landart en poezie leiden je over paden en in bijzondere huizen.

Zelfs zonder kunstobjecten en poëzie is dit landschap van Schokland een lang lopend schitterend gedicht.

Ik loop hier met mijn lief in wind en licht  langs de brievenbussen met poezie . Om de beurten lezen we elkaar voor. Woorden raken. Een enkele keer verliezen we de draad van een gedicht.

Continue reading Zo ben ik dichter op het land.

Wat is zinnenprikkelend?

(of hoe het verder liep met blauwtje)

Wanneer ik mijn ogen open zie ik hoe zijn handen traag bewegen. Een bord staat op de rand van mijn matras. Ik ruik de sinaasappelschillen. Met mijn slaperige ogen zie ik hoe hij naast mijn bed zit, een beetje voorovergebogen, aandachtig. Even kijkt hij op met een glimlach. Rustig pelt hij door.

Zijn vingers scheuren de sinaasappel door midden. Sap druppelt over zijn handen, op het bord. Dan neemt hij een partje van de sinaasappel en scheurt dit in tweeen. Hij houdt een stukje vast tussen zijn vingertoppen. Ik zie het glanzend oranje en de piepkleine oranje deeltjes die als zaadjes gevangen liggen in de huid van de sinaasappel. Als kind dacht ik dat die kleine deeltjes de vitaminen in de sinaasappel waren.

Tinteling

Het water loopt me in mijn droge slaperige mond. Zijn vingers bewegen naar mijn lippen en behoedzaam stopt hij het stukje sinaasappel naar binnen. Ik bijt er op. Onmiddellijk spuit het frisse zoet zure sap op mijn tong. Heerlijk. Een lichte tinteling gaat door mij heen. De structuur is zo zacht en toch stevig genoeg om in te bijten. Het sappige zoet en zuur te samen, prikt en verfrist mijn slaperig zijn. Het geeft me een sensueel genoegen. Het prikkelt al mijn zintuigen.

Continue reading Wat is zinnenprikkelend?

Huidhonger

Ik lijd aan huidhonger en gemis aan huisgeluiden. Mijn huid heeft honger en wil aangeraakat worden.

Ik lijd aan huidhonger en gemis aan huisgeluiden.

Het is een mooi woord ‘huidhonger’. Het zegt precies wat het is: mijn huid heeft honger. Mijn huid wil aangeraakt worden. Verlangen naar vingertoppen die mijn huid strelen. Vingers die langs mijn wang strijken. Mijn huid hongert in de nacht het sterkst. Alleen in bed.

Natuurlijk, vrijen is fijn. Ik houd van de vrijerij, ik kan er ook  naar verlangen. Maar meer nog verlang ik naar het stillen van die huidhonger.

Het is honger naar intimiteit, warmte en tederheid.

Zoals je lepeltje – lepeltje kunt liggen met je geliefde, huid aan huid luisterend naar de ademhaling van je lief en hoe deze langzaam verandert in een zacht snurkje en dan zo in slaap vallen…

Huisgeluiden

Zo verlang ik ook naar huisgeluiden. Vooral in de avond. Of op zondagochtend.

Het is zo heerlijk om te liggen soezen op de bank en te luisteren naar de geluiden die het huis produceert. Niet het huis natuurlijk, maar huisgenoten of nuja, eigenlijk beiden.

Gerommel in de keuken, een pan die rammelt, klinkend bestek tegen een bord of in de gootsteen, de vloer die kraakt onder voetstappen, een la die open gaat en ergens zachtjes op de achtergrond gemurmel uit een radio. Je soest een beetje terwijl iemand voor jou een potje staat te koken.

Continue reading Huidhonger

Blauw

Waarom heet dit nu weer ‘een blauwtje’ vraag ik mij af?

Een blauwtje lopen; afgewezen worden. Vaak heeft het een specifieke betekenis, namelijk dat de jongen of het meisje op wie je verliefd bent, je duidelijk laat merken dat hij of zij een relatie niet ziet zitten.

Een blauwtje is hier een verkorting van ‘een blauw scheen’. Wie een blauwtje loopt heeft zijn scheen gestoten en daardoor dus een pijnlijke blauwe plek op zijn been.

Aldus de website van Het Genootschap onze Taal.

Dus dat blauwtje verwijst eigenlijk naar een flinke trap tegen de schenen? Zou deze uitdrukking zijn ontstaan nadat een vrouw een al te opdringerige man van zich heeft af geschopt?

Op internet vind ik geen verwijzingen naar het Engelse ‘feeling blue’ of ‘the blues’. Terwijl al dat blauw verwijst naar melancholie, somberen, en treuren.

Een blauwtje lopen geeft een blauw gevoel, zal ik maar zeggen.

Nee ik heb geen blauwe plekken opgelopen. Misschien was ik wel te opdringerig?

De woorden klinken plotseling. Zo aan het einde van een verlaat genoeglijk ontbijt, terwijl ik dacht dat we een plannetje zouden maken voor de rest van de dag.

Continue reading Blauw

Down to earth

Verheugen, zij kan het te goed. Dat in de toekomst iets herinneren. Zij ziet het al helemaal voor zich. Zij leeft die toekomst herinnering al. O zij verheugt zich zo! Met haar hoofd in de wolken. Omhult door een waas van mijmeringen, beelden, tasten, smaken en vrolijkheid. Zij vergeet even dat dit maar toekomst muziek is. Het is nog geen werkelijkheid, geen heden. Als een vogel zo vrij vliegt zij over het landschap van haar verbeelding, hoog in de lucht.

Dissonant

Maar oei, toekomstmuziek en het heden kunnen onverwacht niet rijmen met elkaar. Plotseling vliegen de dissonanten haar om de oren. Als een aangeschoten vogel tuimelt zij neer op de aarde. Pootjes weer op de grond, een beetje wankel, en met verfomfaaide veren tot de volgende flard toekomst muziek haar weer mee voert in het verheugen.

Continue reading Down to earth

Verheugen maakt verlangen wakker

Ik verheug mij… appte ik mijn nieuwe vlam, na zijn voorstel voor een derde date.

‘Verheugen’, wat een typisch woord, dacht ik. In de verte heugen? In de verte herinneren? Een herinnering uit de toekomst? Ik dacht na over verheugen.

Lichamelijk

Is verheugen een soort verlangen?

Nee verlangen is iets anders. Verheugen is lichtvoetiger.

Ik spreek het woord ‘verheugen’ en ‘verlangen’ hard op uit en merk op dat de – a- uit verlangen gelijk de diepte in zakt. De -a- klank resoneert in mijn lichaam naar beneden, langs hart en buik. Verlangen voelt fysieker en dieper dan verheugen.

De -eu- klank blijft in mijn mond resoneren. Verheugen komt uit het hoofd, uit mijn denken, uit mijn geheugen. Verlangen komt uit andere diepten en is lichamelijker. Verlangen kent vele vormen en variaties: vluchtige, ernstige, hartstochtelijke, intense, pijnlijke en liedjes van….

Continue reading Verheugen maakt verlangen wakker