"Als onder sneeuwvlokken die met z'n allen
voor ze gaan liggen nog even opvallen,
zo zorgvuldig dat het mooi wordt van respect,
zo ligt onder woorden werkelijkheid. Bedekt.

Als onder een ooglid een oog.
Je ziet met de ogen dicht:
de hemel grijs als een dweil, de aarde geeft licht.

Als een wit blad,
vol tijd om te wachten, behoedzaamheid
om te hebben, zwijgen om te hebben gehad."

- Herman de Connick - 'Geef me nu eindelijk wat ik al had.

Als sneeuw voor de zon
Behoedzaam spreken, kijken en schrijven, zoals
sneeuwvlokken zich voegen in een wit tapijt.
Ik wou dat ik dat kon.
Licht schrijft duizend kleuren in het witte kleed.
Zie hoe alles zoveel lagen heeft.

Je raakt iets aan met een woord,
een wereld opent zich. Je begeeft
je in betekenissen en ik roep nog luider.
Ach, hoe een lichte wereld zo verstoord wordt door te duiden.

Dat wilde ik niet zeggen.
Woorden worden messen.
Al het zachte verdwijnt,
als sneeuw voor de zon.

Er is niets meer dan een laag ijs om over uit te glijden.
Taal is zo rijk aan verwarring en spijt.
Laten we behoedzaam zijn en zwijgen,
geduldig en zorgvuldig zoals sneeuw 
en onbeschreven blad over de aarde vlijt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *